Kirdomicism ต้องมีคำศัพท์ของตนเอง บางคำเกิดขึ้นตั้งแต่แรก บางคำนิยามภายหลัง และทุกคำพร้อมให้กาลเวลาพิสูจน์ เริ่มอ่านที่คำใดก็ได้ — แต่ละคำเชื่อมไปยังงานเขียนเบื้องหลัง
การดำรงอยู่ของมนุษย์ — ความหมายของการมีอยู่ — เกิดขึ้นผ่านการกระทำที่บังคับตนเอง มากกว่าผ่านจิต Kirdomicism ไม่ได้ต่อต้านจิต เพียงพึ่งพาจิตให้น้อยลง การกระทำลงลึกไปถึงวิธีที่เราใช้ร่างกาย: ดวงตา การพูด การสัมผัส การเคลื่อนไหว
อ่าน: ฉันกระทำ ฉันจึงมีอยู่ →พลังที่จะลงมือกระทำ ไม่ว่าจิตจะคิดอะไรอยู่ จิตขาดทิศทางที่มั่นคงและหมกมุ่น มนุษย์อ่อนแอและถูกศรดอกที่สองยิงซ้ำอยู่เสมอ การบังคับตนเองอาจขัดกับธรรมชาติของมนุษย์ — แต่นี่คือวิธีรับมือกับจิต และหนทางสู่อตัมมยตา
มนุษย์คิดวนเวียนกับเหตุการณ์ที่ยังไม่ยุติ จนกว่าจะมีเรื่องใหม่เข้ามาแทนที่ โล่ความคิด — ที่พัฒนาผ่าน Dexterience — ช่วยกรอง ละทิ้ง และตัดเรื่องที่ไม่ต้องการออกไป พร้อมเปิดรับ Foreality เพื่อรับมือกับสิ่งที่กำลังจะมา โล่นี้จำเป็นที่สุดเมื่อแรงกระแทกมาจากสิ่งที่ไม่รู้
อ่าน: เมื่อสิ่งที่ไม่รู้มาถึง →สิ่งที่มนุษย์ยังไม่รู้หรือยังตอบไม่ได้ — ต้นกำเนิดของจักรวาล เรามีอยู่ได้อย่างไร — และจะปรากฏขึ้นในวันหนึ่ง ดังที่กลศาสตร์ควอนตัมเคยปรากฏ แทนที่จะแสวงหาคำตอบ จงยอมรับสิ่งที่ไม่รู้ว่าเป็นคำตอบ เปิดทุกความเป็นไปได้ไว้ และอย่าให้มันหยุดคุณจากการกระทำ แนวคิดนี้ทับซ้อนบางส่วนกับ Synchronicity ของคาร์ล ยุง
คุณค่าของการกระทำในรูปตัวเลข — ณ ปัจจุบัน และปรับให้แม่นยำขึ้นตามเวลา Avalrem ตัดสินที่การกระทำ ไม่ใช่ตัวบุคคล และยอดบวกไม่มีวันลบล้างยอดลบ ผู้คนควรทำงานเพื่อผลของการกระทำ ไม่ใช่เพื่อเงินเพียงอย่างเดียว
ลองใน KirV →สภาวะแห่งปัญญาสูงสุดของมนุษย์ ที่มองเห็นสถานการณ์ล่วงหน้าและรู้วิธีตอบสนอง โดยไม่ตกอยู่ในความทุกข์ ความเจ็บปวด และความชั่วร้าย นี่คือสิ่งที่โล่ความคิดปกป้อง
ทักษะที่ได้มาจากการฝึกฝนและการกระทำที่บังคับตนเอง
ความสามารถที่จะเห็นข้อเท็จจริง ความจริง และสภาพที่กำลังเผชิญ รวมถึงผลที่อาจตามมาในอนาคต — เพื่อไม่ตกอยู่ในความยึดติด อารมณ์ และภาพลวง และเมื่อมองย้อนกลับมาจากอนาคต จะไม่เสียใจกับการใช้ชีวิตในวันนี้
การเปลี่ยนแปลงตามธรรมชาติ แนวคิดแรกของ Kirdomicism ที่เกิดขึ้นในปี 2008 — แตกต่างจากอตัมมยตา
ความเป็นอิสระจากการปรุงแต่ง ที่ท่านพุทธทาสภิกขุสอนในช่วงปลายชีวิต ใน Kirdomicism คือขั้นสุดท้ายที่ก้าวข้ามปัญหาหนักทั้งปวง — และการบังคับตนเองคือหนทางไปถึง คำนี้คงไว้ตามเดิม เพื่อสืบสานคำสอนให้คงอยู่
